Feier am 17. Oktober 2026 im CCRN
Internationaler Tag zur Beseitigung der Armut
„Gemeinsam für Frieden und Menschenrechte – Die Erde bewohnen“
Erfahrungsberichte : Zeichnungen„Gesten die uns im Leben weiterbringen“
FRÄIHEET – LIBERTÉ – FREIHEIT (Sheila)
Fir mech ass dat Allerwichtegst, an der frëscher Loft ze sinn. Well mäi ganzt Liewen hunn ech gekämpft, fir net ënnerzegoen. Soulaang ech gutt bei Gesondheet war, hunn ech et geschafft, no menge Kanner ze kucken. Ech hunn et hikritt, wéi wann et dat Normaalst op der Welt wier – bis op eemol… .
Mäin Dram ass, nach e puer gutt Momenter mat menge Kanner ze verbréngen. Mee d’Zäit ass vergaangen. Si sinn elo grouss an hunn hiert eegent Liewen. Dat Eelst vu menge Kanner ass elo selbstänneg. Ah… mee ech dreemen nach ëmmer… . Elo schaffen ech u menger Gesondheet, fir erëm gutt ze ginn. Well ech wëll erëm schaffe goen – an ech sinn amgaang, eppes a mengem Liewen ze erreechen. Fir mech. Fir meng Kanner. A fir mäi gudde Mann.
Pour moi, le plus important, c’est d’être à l’air libre. Toute ma vie, je me suis battue pour ne pas sombrer. Tant que j’étais en bonne santé, j’ai réussi à m’occuper de mes enfants. J’y suis parvenue comme si c’était la chose la plus normale au monde – jusqu’à ce que, soudain… . Mon rêve est de passer encore quelques bons moments avec mes enfants. Mais le temps a passé. Ils sont désormais grands et mènent leur propre vie. L’aîné de mes enfants est désormais autonome. Ah… , mais je continue de rêver… . Aujourd’hui, je m’efforce de retrouver la santé. Parce que je veux reprendre le travail – et que je vais accomplir quelque chose dans ma vie. Pour moi. Pour mes enfants. Et pour mon cher mari.
Für mich ist es das Wichtigste, an der frischen Luft zu sein. Mein ganzes Leben lang habe ich darum gekämpft, nicht unterzugehen. Solange ich bei guter Gesundheit war, habe ich es geschafft, mich um meine Kinder zu kümmern. Ich habe das geschafft, als wäre es das Normalste der Welt – bis plötzlich… .Mein Traum ist es, noch ein paar schöne Momente mit meinen Kindern zu verbringen. Aber die Zeit ist vergangen. Sie sind mittlerweile erwachsen und führen ihr eigenes Leben. Mein ältestes Kind ist inzwischen auf eigenen Beinen.Ach …, aber ich träume immer noch … . Jetzt arbeite ich an meiner Gesundheit, um wieder gesund zu werden. Denn ich möchte wieder arbeiten – und ich werde in meinem Leben etwas erreichen. Für mich. Für meine Kinder. Und für meinen lieben Mann.
MAISON – HAUS (Nicole)
Depuis ma plus tendre enfance, j’ai connu différentes maisons, mais ce n’était pas toujours chez mes parents.
Quand j’étais bébé, j’ai vécu chez mes grands-parents. Puis, à l’âge de 6 ans, je suis revenue chez mes parents. Peu de temps après, la police est venue me chercher à l’école et m’a emmenée dans un foyer, loin de mes parents. Une nouvelle maison, encore une fois. Lorsque je me suis mariée pour la première fois, j’ai déménagé au Luxembourg. Je n’ai pas pu rester longtemps dans cet appartement et j’ai, une nouvelle fois, déménagé.
Ensuite, je suis allée vivre chez ma mère avec mes deux enfants, puis j’ai divorcé. Mais je n’ai pas abandonné. J’ai rencontré mon deuxième mari, avec qui j’ai eu deux autres fils. Nous avons à nouveau déménagé vers le Luxembourg. Au début, nous avons vécu tous ensemble avec toute sa famille. Puis, grâce à nos économies, nous avons pu acheter notre maison à nous. Où j’habite encore aujourd’hui, avec mes deux derniers fils. Mes enfants peuvent venir me rendre visite quand ils le souhaitent. Je suis toujours là pour eux. Après tous ces va-et-vient, toutes ces maisons et tous ces déménagements, mon expérience m’a finalement appris une chose : J’ai enfin trouvé ma maison.
Ma maison, celle que personne et rien au monde ne pourra me faire quitter, parce qu’enfin, j’ai trouvé mon chez-moi. La joie que je ressens aujourd’hui, c’est de me sentir bien avec ma famille, avec mes garçons, et d’avoir la satisfaction de les voir grandir sereinement. J’espère qu’avec mon aide, eux aussi pourront, à leur tour, connaître ce bonheur et savourer un jour la joie d’avoir un chez-soi.
J’ai mis du temps à comprendre, à voir, que la maison que je cherchais depuis toutes ces années…était finalement à l’intérieur de moi.
Seit meiner frühesten Kindheit habe ich in verschiedenen Häusern gelebt, aber nicht immer bei meinen Eltern.
Als ich ein Baby war, lebte ich bei meinen Großeltern. Dann, im Alter von 6 Jahren, kehrte ich zu meinen Eltern zurück. Kurz darauf holte mich die Polizei in der Schule ab und brachte mich in ein Heim, weit weg von meinen Eltern. Wieder ein neues Zuhause. Als ich zum ersten Mal heiratete, zog ich nach Luxemburg. Ich konnte nicht lange in dieser Wohnung bleiben und bin erneut umgezogen.
Danach zog ich mit meinen beiden Kindern zu meiner Mutter, dann ließ ich mich scheiden. Aber ich habe nicht aufgegeben. Ich lernte meinen zweiten Mann kennen, mit dem ich zwei weitere Söhne bekam. Wir zogen erneut nach Luxemburg. Anfangs lebten wir alle zusammen mit seiner ganzen Familie. Dann konnten wir dank unserer Ersparnisse unser eigenes Haus kaufen. Dort wohne ich noch heute mit meinen beiden jüngsten Söhnen. Meine Kinder können mich besuchen kommen, wann immer sie wollen. Ich bin immer für sie da. Nach all dem Hin und Her, all den Häusern und all den Umzügen hat mich meine Erfahrung letztendlich eines gelehrt:Ich habe endlich mein Zuhause gefunden.
Mein Zuhause, das mir niemand und nichts auf der Welt nehmen kann, denn endlich habe ich mein Zuhause gefunden. Die Freude, die ich heute empfinde, besteht darin, mich mit meiner Familie, mit meinen Jungs, wohlzufühlen und die Genugtuung zu haben, sie unbeschwert aufwachsen zu sehen. Ich hoffe, dass auch sie mit meiner Hilfe eines Tages dieses Glück erfahren und die Freude genießen können, ein Zuhause zu haben.
Ich habe lange gebraucht, um zu verstehen und zu erkennen, dass das Zuhause, nach dem ich all die Jahre gesucht habe …letztendlich in mir selbst lag.
ELO ASS SCHLUSS – C‘EST FINI MAINTENANT – JETZT IST SCHLUSS (Edy)
Een neit Liewen dat ob mech zoukënnt. Déi lescht Joren hunn ech mech kleng gemaach a versicht, mech doheem mat menge Bridder ëmzestellen. Ech hat dat mengem Papp versprach. Ech sinn de braven Edy, den eelste Brudder vun eiser Famill. Sou gesinn d’Leit mech. Ech war gewinnt, ëmmer „jo“ ze soen a mäi Bak ze halen. Awer domat ass elo Schluss. Ech hunn dem Spillche laang genuch nogekuckt. An enges Daags hunn ech zeréckgemault, an ech weess haut nach net, wou ech de Courage hiergeholl hunn. Ech hunn déi richteg Ënnerstëtzung gebraucht, fir fir d’éischte Kéier a mengem ganze Liewen u mech selwer ze denken. Haut liewen ech am Altersheim, an dat ass nei fir mech. Ech sinn ni eleng, an alles ass nei. Elo léieren ech, fir d’éischte Kéier a mengem Liewen, och emol no mir selwer ze kucken – an no deene Leit, déi nieft mir stinn.
Une nouvelle vie m'attend. Ces dernières années, je me suis fait discret et j'ai essayé de m'intégrer à la maison avec mes frères. J'avais promis à mon père que je le ferais. Je suis le fils modèle, l’aîné de la famille. C’est ainsi que les gens me perçoivent. J’avais l’habitude de toujours dire « oui » et de me taire. Mais tout cela, c’est fini maintenant. J’avais assez assisté à ce cirque. Un jour, j’ai réagi, et aujourd’hui encore, je ne sais pas où j’ai trouvé le courage de le faire. J’avais besoin d’un soutien adapté pour penser à moi-même pour la première fois de toute ma vie. Aujourd’hui, je vis dans une maison d’accueil, et c’est une expérience nouvelle pour moi. Je ne suis jamais seul, et tout est nouveau. À présent, pour la première fois de ma vie, j’apprends à prendre soin de moi-même – et des personnes qui sont à mes côtés.
Ein neues Leben, das auf mich wartet. In den letzten Jahren habe ich mich zurückgehalten und versucht, mich zu Hause bei meinen Brüdern anzupassen. Das hatte ich meinem Vater versprochen. Ich bin der brave Sohn, der älteste Bruder in unserer Familie. So sehen mich die Leute. Ich war es gewohnt, immer „Ja“ zu sagen und den Mund zu halten. Aber damit ist jetzt Schluss. Ich hatte das Spiel lange genug mit angesehen. Eines Tages bin ich ausgerastet, und bis heute weiß ich nicht, woher ich den Mut dazu genommen habe. Ich brauchte die richtige Unterstützung, um zum ersten Mal in meinem ganzen Leben an mich selbst zu denken. Heute lebe ich in einem Pflegeheim, und das ist neu für mich. Ich bin nie allein, und alles ist neu.Jetzt lerne ich zum ersten Mal in meinem Leben, für mich selbst zu sorgen – und für die Menschen, die direkt neben mir sind.
BEGÉINUNG – RENCONTRE – BEGEGNUNG (Astrid)
Mir sinn all verschidden am Charakter, an dat ganzt Liewen ass verschidden, jee nodeem, vu wou ee kënnt. D’Kultur vum Land ass verschidden, d’Sproochen, d’Iessen, d’Gewunnechten. Mir mussen eis unenee upassen, mat Respekt a Léift. Wann ech heiansdo eis Politiker héieren, stellen ech mir d’Fro: Wou geet dat alles hin?
Oft héieren ech och: „Oh, déi Jonk!“ Ech denken, aus menger Erfarung, ass et wichteg, sech un hinnen unzepassen, ob si duerzegoen, einfach mol nozelauschteren a ze verstoen, wat si wierklech wëlle mat deem soen. Vu Klengem u sinn ech bewosst, datt ech ouni Grenze sinn an och alles matmaachen. Wann Afrikaner op der Strooss danzen, dann danzen ech mat. An Zesummeliewe mat deene verschiddenen Nationalitéiten, dat mécht mir vill Freed. An haut soen ech esouguer, datt dat alles ee bei gudder Gesondheet hält.
Wann ech den Zuch oder de Bus huelen, ass ëmmer een do, mat deem ech ka schwätzen, frëndlech sinn an e gudde Moment verbréngen. Dat gi sou interessant Gespréicher, datt ech hei an do vergiessen, erauszeklammen. E Gléck ginn ech dann drun erënnert: „Madamm, Dir sidd schonn ukomm, mir fueren nach e puer Statiounen!“
„An schonn ass mäin Dag gelaf, a gi glécklech heem.“
Nous sommes tous différents, et la vie prend un visage différent pour chacun, selon nos origines. La culture du pays est différente, tout comme les langues, la cuisine et les coutumes. Nous devons nous adapter les uns aux autres, dans le respect et l’amour. Quand j’écoute parfois nos responsables politiques, je me demande : où tout cela nous mène-t-il ?
J’entends aussi souvent : « Ah, ces jeunes ! » D’après mon expérience, il est important de s’ouvrir à eux, de voir s’ils sont à la hauteur de la tâche, simplement de les écouter et de comprendre ce qu’ils veulent vraiment dire. Dès mon plus jeune âge, j’ai pris conscience que je ne connaissais pas de frontières et que je participais à tout. Quand des Africains dansent dans la rue, je danse avec eux. Vivre aux côtés de personnes de différentes nationalités me procure une grande joie. Et aujourd’hui, j’irais même jusqu’à dire que tout cela est bon pour la santé.
Quand je prends le train ou le bus, il y a toujours quelqu’un avec qui je peux discuter, être aimable et passer un bon moment. Les conversations sont si intéressantes que j’en oublie parfois de descendre. Heureusement, on me le rappelle alors : « Madame, vous êtes déjà arrivée, nous continuons encore quelques arrêts ! »
« Et ça me fait plaisir pour la journée, et je rentre chez moi heureuse. »
Wir sind alle unterschiedlich, und das Leben sieht für jeden anders aus, je nachdem, woher man kommt. Die Kultur des Landes ist anders, die Sprachen, das Essen, die Bräuche. Wir müssen uns gegenseitig anpassen, mit Respekt und Liebe. Wenn ich manchmal unseren Politikern zuhöre, frage ich mich: Wohin führt das alles?
Ich höre auch oft: „Ach, diese jungen Leute!“ Meiner Erfahrung nach ist es wichtig, sich auf sie einzulassen, zu schauen, ob sie der Aufgabe gewachsen sind, einfach zuzuhören und zu verstehen, was sie wirklich sagen wollen. Schon von klein auf war mir bewusst, dass ich keine Grenzen kenne und bei allem mitmache. Wenn Afrikaner auf der Straße tanzen, dann tanze ich mit ihnen.
Das Zusammenleben mit Menschen verschiedener Nationalitäten bereitet mir große Freude. Und heute sage ich sogar, dass das alles die Gesundheit fördert. Wenn ich mit dem Zug oder dem Bus fahre, gibt es immer jemanden, mit dem ich reden, freundlich sein und eine gute Zeit haben kann. Die Gespräche sind so interessant, dass ich manchmal vergesse, auszusteigen. Zum Glück werde ich dann daran erinnert: „Frau, Sie sind schon angekommen, wir fahren noch ein paar Haltestellen weiter!“
„Und das macht mir den Tag, und ich gehe glücklich nach Hause.“